Fonetyka angielska w pigułce 2.0
- On-Line - Pomoc - Autor - Włodzimierz Sobkowiak

Wybierz rozdział
z listy

Spis treści > Dwugłoski > Główne trudności w wymowie dwugłosek >

 

4.2. Główne trudności w wymowie dwugłosek

 

4.2.1.

Właściwa wymowa dwugłosek wymaga:

(1) przyswojenia sobie poprawnej wymowy obu samogłosek wchodzących w ich skład, oraz

(2) ograniczenia ślizgowego ruchu języka w kierunku drugiej samogłoski tak, by nie została ona w pełni wyartykułowana.

Mimo, że w transkrypcji dwugłosek tzw. 'przymykanych' (/aI,aU,oI,eI,WU/) występują samogłoski przymknięte na drugiej pozycji, w rzeczywistości w naturalnej, potocznej wymowie wszystkie dwugłoski angielskie kończą się centralnym położeniem języka: /aW,oW,eW/.

Fakt ten prowadzić może do niezrozumienia przez Polaka naturalnie podawanego tekstu, w którym redukcje dotyczą także innych dźwięków (patrz Formy słabe).

 

4.2.2.

Typowym błędem Polaka w wymowie 'dwugłosek centrujących' jest wstawianie głoski /j/
lub /w/ między obie samogłoski dyftongu, t.j. przed końcową 'schwa'.

W rezultacie powstają nie-angielskie zbitki /ijW, uwW, ejW/, np. w wyrazach here , sure , their .

 

4.2.3.

Wiele trudności samogłoskowych pojawia się także w wypadku dwugłosek,
np. brak właściwej
redukcji w mowie szybkiej, czy nadmierne unosowienie przed
spółgłoskami nosowymi (
patrz).

Patrz: